Σχετικές ερωτήσεις
Απάντηση: Να σου πω την αληθεια, εγω δεν το ειδα χθες το φεγγαρι.
Απάντηση: ειναι 149.960.000 χιλιομετρα αν θυμαμαι καλα αλλα καλλιτερα να δεχθουμε το 150.000.000 χιλιομετρα (που νομιζω αποκαλειται και αστρονομικ...
Απάντηση: ΥΠΟΘΕΤΩ 11 ΗΜΕΡΩΝ
Απάντηση: 500 εκατομμυρια χιλιομετρα...
Απάντηση: Η μέση απόσταση Γης - Σελήνης είναι 384.403 χιλιόμετρα (παρατηρείται οτι αυτή η απόσταση αυξάνεται κατά περίπου 0.2 εκατοστά το μήνα και ...
Απάντηση: Η πρώτη μέτρηση της απόστασης αυτής έγινε από τον Ερατοσθένη περίπου το 200 π.Χ. Μελετώντας τις εκλείψεις της Σελήνης εκτίμησε την απόστα...
Απάντηση: O αμερικανός αστροναύτης Νιλ Άρμστρονγκ είναι ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι, στις 21 Ιουλίου 1969
Απάντηση: Σιγουρα οχι ιδιους με τους απλους !!! αλλα αυτο δεν σημαινει οτι καποια σαινια δεν μπορουν να μπουνε εκει μεσα και να μαθουν απορρητα μ...
Απάντηση: Το δικο μου....ειμαστε πολυ μπροστα τι να κανουμε???..;) Υ Δ Ρ Ο Χ Ο Ο Σ
Απάντηση: δεν ξερω για την ελλαδα αλλα ξερω για τον κοσμο. περιπου το 2018
 

αποσταση γης με φεγγαρι

τι αποσταση εχει η γη απο το φεγγαρι
380.000 χιλ
Σχετικές ερωτήσεις
Ναί ότι το φεγγάρι κινείται και μάλιστα πολύ γρήγορα! Εάν δεν το γνωρίζετε, έχει υπολογιστεί ότι η Σελήνη βρίσκεται 384.404 χιλιόμετρα απ...
Γιατί μερικές φορές η Σελήνη δεν δύει στον ορίζοντα και ως ένα σχετικά λαμπρό σώμα μιας και βρίσκεται κοντινότερα στην Γη, αντανακλά το φ...
Να μην είναι 400.000 χιλιόμετρα μακριά;Εδώ δίπλα είναι αν το καλοσκεφτείς.
Οι παρατηρησεις με ισχυρα τηλεσκοπια παρουσιαζουν την επιφανεια της σεληνης ως εδαφος πολυ ξερο και ρυτιδωμενο.Η μορφολογια του εδαφους...
Μέση απόσταση από τη Γη 149,6×109 m (92,95×109 mi)
Δώστε την απάντησή σας στην ερώτηση:
Παρακαλούμε γράψτε με Ελληνικούς χαρακτήρες
Διαθέσιμοι χαρακτήρες :
Οι μη εγγεγραμμένοι χρήστες πρέπει να εισάγουν κωδικό
Πενταψήφιος κωδικός:
Εικόνα Captcha: Παρακαλούμε αναγνωρίστε την εικόνα.
Εάν δεν μπορείτε να διακρίνετε τον πενταψήφιο κωδικό, κάντε κλικ εδώ για εμφάνιση νέου κωδικού
Οι δημοσιεύσεις σας θα πρέπει να συμφωνούν με τους όρους χρήσης

Απαντημένες ερωτήσεις στην κατηγορία Αστρονομία

Απάντηση:
Ναί ότι το φεγγάρι κινείται και μάλιστα πολύ γρήγορα! Εάν δεν το γνωρίζετε, έχει υπολογιστεί ότι η Σελήνη βρίσκεται 384.404 χιλιόμετρα απόσταση από τη γη και κινείται με ταχύτητα 2,4 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Αυτά είναι τα πρώτα πράγματα που πρέπει να κατανοήσουμε και να βάλουμε μέσα στο μυαλό μας, εάν έχουμε αποφασίσει να φωτογραφήσουμε τη Σελήνη. Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Γιατί μερικές φορές η Σελήνη δεν δύει στον ορίζοντα και ως ένα σχετικά λαμπρό σώμα μιας και βρίσκεται κοντινότερα στην Γη, αντανακλά το φως του Ήλιου και φαίνεται ακόμα και την ημέρα. Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Να μην είναι 400.000 χιλιόμετρα μακριά;Εδώ δίπλα είναι αν το καλοσκεφτείς. Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Οι παρατηρησεις με ισχυρα τηλεσκοπια παρουσιαζουν την επιφανεια της σεληνης ως εδαφος πολυ ξερο και ρυτιδωμενο.Η μορφολογια του εδαφους της παρουσιαζει εντονες αντιθεσεις .Ετσι παρατηρηθηκαν ορεινοι ογκοι και πεδιαδες .Υπαρχουν και συστηματα κυκλικων πεδινων τμηματων που τα ονομασαν κρατηρες χωρρις ομως να υπαρχει καμμια σχεση με τους κρατηρες των ηφαιστιων που υπαρχουν στην επιφανεια της γης.Η επιφανεια διακοπτεται πολλες φορες απο σκουροχρωμους και λιγο ανωμαλους σχηματισμους που δινουν α... Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Μέση απόσταση από τη Γη 149,6×109 m (92,95×109 mi) Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Να σου πω την αληθεια, εγω δεν το ειδα χθες το φεγγαρι. Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
ειναι 149.960.000 χιλιομετρα αν θυμαμαι καλα αλλα καλλιτερα να δεχθουμε το 150.000.000 χιλιομετρα (που νομιζω αποκαλειται και αστρονομικη μοναδα) Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
ΥΠΟΘΕΤΩ 11 ΗΜΕΡΩΝ Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
500 εκατομμυρια χιλιομετρα... Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Η μέση απόσταση Γης - Σελήνης είναι 384.403 χιλιόμετρα (παρατηρείται οτι αυτή η απόσταση αυξάνεται κατά περίπου 0.2 εκατοστά το μήνα και αυτό συμβαίνει λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων). Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Η πρώτη μέτρηση της απόστασης αυτής έγινε από τον Ερατοσθένη περίπου το 200 π.Χ. Μελετώντας τις εκλείψεις της Σελήνης εκτίμησε την απόσταση από τον Ήλιο στα 804 εκατομμύρια στάδια, δηλαδή περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα, τιμή πολύ κοντά στην πραγματική. Η πρώτη εκτίμηση της τιμής της στους νεότερους χρόνους έγινε από τον Ζαν Ρισέ και τον Τζιοβάνι-Ντομένικο Κασίνι το 1672, με βάση τη μελέτη της παράλλαξης του Άρη από δυο διαφορετικές τοποθεσίες πάνω στη Γη. Το δικό τους αποτέλεσμα ήταν γύρω... Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
O αμερικανός αστροναύτης Νιλ Άρμστρονγκ είναι ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι, στις 21 Ιουλίου 1969 Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Σιγουρα οχι ιδιους με τους απλους !!! αλλα αυτο δεν σημαινει οτι καποια σαινια δεν μπορουν να μπουνε εκει μεσα και να μαθουν απορρητα μυστικα !!!! και να ενημερωνουν τον κοσμο που τον εχουν στο ψεμα.... Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Το δικο μου....ειμαστε πολυ μπροστα τι να κανουμε???..;) Υ Δ Ρ Ο Χ Ο Ο Σ Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
δεν ξερω για την ελλαδα αλλα ξερω για τον κοσμο. περιπου το 2018 Διαβάστε περισσότερα...
H χαρτογράφηση των ανισοτροπιών στην ακτινοβολία υποβάθρου του ουρανού των 2.74 Kelvin από τον δορυφόρο COBE. Αυτά τα κοσμικά σχήματα στον ουρανό πιθανόν να είναι κατάλοιπα από την εποχή των 10-32 sec μετά τη Μεγάλη Εκρηξη. Ο χάρτης δείχνει όλη την ουρόνια σφαίρα. Ο Γαλαξίας μας είναι η κόκκινη λωρίδα που διέρχεται οριζόντια από το μέσο, Οι γαλάζιες και ροζ περιοχές είναι ελαφρά θερμότερες και ψυχρότερες από το μέσο όρο, περίπου 1 μέρος στα 90.000. Η εικόνα είναι το άθροισμα παρατηρήσεων του COBE στα 53 και 90 GHz και αντιστοιχεί σε χωρική διακριτική ικανότητα 100. Ακόμα και οι μικρότερες ανομοιογένειες, μικροδιακυμάνσεις, είναι πολύ μεγάλες για να έχουν παίξει οποιοδήποτε ρόλο στη διαμόρφωση του Σύμπαντος που βλέπουμε σήμερα. Οι μικροδιακυμάνσεις πιστεύεται πως αποτελούν τα "σπέρματα" του σχηματισμού των σημερινών δομών του σύμπαντος. Λίγες επιστημονικές ανακαλύψεις αυτού του αιώνα μπορούν να συγκριθούν σε σπουδαιότητα με την παρατήρηση της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου, μιας διάχυτης ακτινοβολίας μικροκυμάτων που κατακλύζει ολόκληρο το Σύμπαν και θεωρείται ότι είναι το σημερινό υπόλειμμα από την υπέρθερμη αρχέγονη Μεγάλη Εκρηξη που δημιούργησε την ύλη, το χώρο και το χρόνο, περίπου 12-15 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.Οι Penziaw-Wilson μπροστά στην κωνική κεραία του Holmdel New Jersey, με την οποία ανακάλυψαν το 1964 τη διάχυτη ακτινοβολία υπβάθρου στο Σύμπαν. Σήμερα, 35 χρόνια από την ανακάλυψή της από τους Αμερικανούς ραδιοαστρονόμους Αrno Penzias και Robert Wίlsοn των Bell Teleρhοne Laboratories, ίσως έχει παύσει πια να εντυπωσιάζει όσο παλαιότερα - παρόλο που συνεχίζει να αποτελεί το κλειδί όλων των σύγχρονων κοσμολογικών θεωριών . Ωστόσο, θα έπρεπε κανείς να αναλογιστεί ότι μόλις λίγα χρόνια πριν από την ανακοίνωση των Penzias και WiIson το Μάιο του 1965, συζητήσεις σχετικά με τη δημιουργία του Σύμπαντος θεωρούντο "φιλοσοφικές" και αταίριαστες για επιστήμονες. Τώρα οι αστρονόμοι, στηριζόμενοι κατά κύριο λόγο στην ανακάλυψη αυτής της διάχυτης μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου, μιλούν για ένα αποδεκτό κοσμολογικό μοντέλο της δημιουργίας του Κόσμου. Οπως συμβαίνει με όλες τις σπουδαίες επιστημονικές επαναστάσεις. το πλήθος των προβλημάτων που απαντήθηκαν από την εργασία των Penzias και Wίlsοn ήταν όσο και των νέων προβλημάτων που ανέκυψαν. Το πιο δραματικό από αυτά αφορούσε την εξαιρετικά ομοιόμορφη κατανομή της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου. Η παρατηρούμενη έλλειψη οποιασδήποτε μετρήσιμης απόκλισης φαινόταν να μη συμβιβάζεται με τη δομή του σημερινού Σύμπαντος, ενός κόσμου δηλαδή με δισεκατομμύρια άστρα, γαλαξίες, σμήνη και υπερσμήνη κάθε άλλο παρά ομοιόμορφα κατανεμημένων. Ηταν ακριβώς αυτό το μυστήριο που αποτέλεσε τον κύριο στόχο του δορυφόρου CΟBE (Cοsmίc Background Εxplorer ή Εξερευνητής Κοσμικού υποβάθρου) της NASA, ο οποίος από το Νοέμβριο του 1989 άρχισε να μελετά την ακτινοβολία υποβάθρου σε διάφορα μήκη κύματος. Τον Απρίλιο του 1992, ο George F. Smοοt του Lawrence Berkeley Laboratory και οι συνεργάτες του ανακοίνωσαν τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα: ο CΟBE είχε καταγράψει διακυμάνσεις στη μέση θερμοκρασία της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου του ουρανού της τάξης των 30 εκατομμυριοστών του βαθμού Κelvin. Οι διακυμάνσεις αυτές φαίνεται να αντιστοιχούν σε κοσμικές δομές --υπολείμματα από την εποχή μόλις 300.000 χρόνια μετά την τρομακτική έκρηξη που πιστεύεται ότι δημιούργησε το Σύμπαν. Τον πρώτο ενθουσιασμό από την ανακάλυψη του CΟBE έχειτώρα αντικαταστήσει η προσεκτική μελέτη των μετρήσεων και η προσπάθεια ερμηνείας τους. Από τους HUBBLE και GAMOW στους PENZIAS και WILSON Η κοσμολογία, όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα, έχει αναπτυχθεί μέσα στο θεωρητικό πλαίσιο που πρόσφερε το 1916 η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Einstein , η οποία ήταν μια θεωρία βαρύτητας, αντικαθιστώντας τη μέχρι τότε Νευτώνια θεωρία της nαγκόσμιας έλξης (τουλάχιστον για χώρους με μεγάλες συγκεντρώσεις μάζας) επέτρεψε στους επιστήμονες να περιγράφουν το Σύμπαν με γλώσσα δυναμική: το Σύμπαν μπορούσε να είναι παραμορφωμένο -ακριβέστερα, καμπυλωμένο- εξαιτίας των ουράνιων σωμάτων που περιείχε, να δρα βαρυτικά πάνω στο φως και στην ενέργεια, να διαστέλλεται και να συστέλλεται και, το κυριότερο, μπορούσε να έχει μια αρχή και ένα τέλος. Η πρώτη παρατηρησιακή επιβεβαίωση ενός διαστελλόμενου Σύμπαντος - και συγχρόνως η απαρχή της θεωρίας της Μεγάλης Εκρηξης - δόθηκε τη δεκαετία του 1920 από τη σπουδαία ανακάλυψη του Αμερικανού αστρονόμου Edwin Hubble ότι οι γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον με ταχύτητες ανάλογες των αποστάσεών τους. Για ένα Σύμπαν που φαινόταν να διαστέλλεται, ήταν φυσικό να υποθέσει κανείς ότι κάποια στιγμή στο απόμακρο παρελθόν του όλοι οι γαλαξίες θα βρίσκονταν πολύ πλησιέστερα μεταξύ τους, συμπιεσμένοι σε μια μάζα αφάνταστα υψηλής πυκνότητας και θερμοκρασίας.
Απάντηση:
Με το τέλος της δεκαετίας του 1940, οι Ralph Alpher και Rοbert Herman του Applied Physics Labοratοry στις ΗΠΑ είχαν αναπτύξει σε ικανοποιητικό βαθμό τη διδακτορική θέση του Alpher σχετικά με τις ιδιότητες της υπέρθερμης ύλης από την έκρηξη της οποίας μπορούσε να είχε δημιουργηθεί το Σύμπαν. Επρόκειτο ουσιαστικά για την προώθηση μιας ιδέας του George Gamow, Ρώσου επιστήμονα που έφτασε στις ΗΠΑ το 1933 και εγκαταστάθηκε στο Geοrge Washington Unίνersity. Οι Alpher και Herman γρήγορα κατάλαβαν ότ... Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Απάντηση:
Οι θεαματικές αυτές κοσμικές συγχωνεύσεις πιστεύεται ότι είναι συνηθισμένες σε περιβάλλοντα όπως τα σμήνη των γαλαξιών στο μακρινό σύμπαν. Επίσης, στο τελικό τους στάδιο οι συγχωνεύσεις αναμένεται να είναι έντονες πηγές βαρυτικών κυμάτων. Τώρα, δύο επιστήμονες από το Ινστιτούτο Kavli για τη Σωματιδίων Αστροφυσική και Κοσμολογία δοκίμασαν μια νέα μέθοδο για να δούμε την έντονη ακτινοβολία από το παρελθόν, που προέρχεται από τη συγχώνευση δύο γαλαξιών με σκοπό να δούμε τις υπερμεγέθεις μαύρες τ... Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Η απόσταση Γης-Ήλιου να λαμβάνει την ελάχιστη τιμή των 147.100.000 km και στις 2 Ιουλίου τη μέγιστη τιμή των 152.100.000 km. Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Οχι.Τα υποτιθεμενα αστρα που πεφτουν ειναι διαστημικα σκουπιδια που εισερχονται στην ατμοσφαιρα με τετοια ταχυτητα ωστε αναφλεγονται και εξαφανιζονται.Οταν ενα αστρο πεθαινει,συμπηκνωνεται στον πυρηνα του,αποκτωντας τεραστια μαζα σε μικρο χωρο.Αυτα λεγονται λευκοι νανοι.Υστερα απο λιγο καταρεουν με μια μεγαλη εκρηξη,απελευθερωνοντας τεραστιες ποσοτητες ενεργειας και εκτοξευοντας υλικα τα οποια στη διαρκεια εκατομμυριων χρονων,με την ελξη της βαρυτητας θα δημιουργησουν νεα αστρα. Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
σιγουρα εκατομμυρια Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Καλο θα ειναι να εχης εναν χαρτη του ουρανου θα σε βοηθηση παρα πολυ επισης μπορεις να κατεβασης και το cart De Cief στο PC σου ειναι παρα πολυ χρησιμα..τωρα τι μπορεις να δης απ την Αθηνα τον Αρη τον Δια .. Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Για μια παρατήρηση με οξεία εστίαση βαθιά μέσα στο σύμπαν, θα μας χρειαζόταν ένα τηλεσκόπιο που να μπορεί να ανιχνεύει κάποιο είδος σωματιδίων, που θα μένουν ανεπηρέαστα καθώς θα περνούν από περιοχές με αέρια, σκόνη και μαγνητικά πεδία. Ένα τέτοιο υποψήφιο είδος σωματιδίων είναι τα νετρίνα. Παραμένουν αδιατάρακτα κατά την πορεία τους από τις πηγές τους μέχρι τη Γη, ενώ ταξιδεύουν με ταχύτητα πολύ κοντά σ' αυτή του φωτός. Ένα νετρίνο χαμηλής ενέργειας θα περνούσε ένα τοίχο από μολύβι πάχο... Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Περίπου κάθε 30 μέρες Διαβάστε περισσότερα...
κατασκευη διαστημοπλοιου
Απάντηση:
κοιμησου και αλλαξε πλευρο Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
αποσο ειδα 2 μονο και αν δε υπυρχε το 1 δεν θα ηπηρχε σκουλικοτρυπα Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Οι κομήτες που είναι δευτερεύοντα μικρά αντικείμενα του ηλιακού συστήματος, πιστεύεται πως δημιουργούνται είτε στη ζώνη Kuiper είτε στα νέφη Oort, που και τα δύο βρίσκονται έξω από την τροχιά του Πλούτωνα. Πρόκειται για υλικό που είναι σχηματισμένο με το αρχέγονο ηλιακό σύστημα, ταυτόχρονα με αυτό, αλλά δεν συμπυκνώθηκε σε πλανήτες (Θεωρία του Ολλανδού αστρονόμου Oort). Οι κομήτες αποτελούνται ουσιαστικά από τα βραχώδη σωμάτια, πάγο, μεθάνιο, αμμωνία, και ίχνη άλλων στοιχείων. Η θερμοκρασία τους λόγω της τεράστιας απόστασης τους από τον ήλιο, φθάνει τους 0 βαθμούςCelsius και το πλήθος τους τεράστιο, πάνω από 100 δισεκατομμύρια. Ο πιο ονομαστός είναι ο κομήτης του Haley, που έχει παρατηρηθεί από το 240 π.Χ.. Τελευταία φορά πέρασε το 1986, ενώ το 1910 αναστάτωσε τους κατοίκους της Γης περνώντας πολύ κοντά της. Ο Fred Whipple πρώτος, το 1951, χρησιμοποίησε τον όρο "βρώμικη χιονομπάλα" για να δείξει από τι αποτελούνταν οι κομήτες. Ένας κομήτης έχει πολλά μέρη, ο πρώτος είναι ο πυρήνας, ή η βραχώδης-βρώμικη χιονομπάλα που σχηματίζει το αρχικό σώμα του κομήτη, το επόμενο μέρος είναι η κόμη, το οποίο είναι ένα νέφος αερίου που περιβάλλει τον πυρήνα, που δημιουργείται από την εξάχνωση των πιό πτητικών αερίων (διοξείδιο του άνθρακα κλπ) καθώς ο κομήτης θερμαίνεται καθώς πλησιάζει τον ήλιο. Το αέριο της κόμης αλληλεπιδρά με τους ηλιακούς ανέμους, δημιουργώντας πολλές φορές την ουρά από σκόνη (φωτεινότερη ουρά) και την ιονική ουρά (γαλαζωπή ουρά). Υπάρχουν δύο τύποι κομητών, οι κομήτες βραχείας περιόδου, οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον τον ήλιο, σε ελλειπτικές τροχιές, που διέρχονται μιά φορά κάθε 200 έτη ή και λιγότερο. Οι κομήτες βραχείας περιόδου δημιουργήθηκαν πιθανώς ως αποτέλεσμα της βαρυτικής αλληλεπίδρασης με τους μεγαλύτερους πλανήτες, γίγαντες αερίου, όπως ο Δίας και ο Κρόνος. Συλλαμβάνονται οι κομήτες, έτσι ώστε οι τροχιές τους να βρίσκονται σχεδόν αποκλειστικά μέσα στο ηλιακό σύστημα. Κάθε φορά που φθάνει ο κομήτης στο περιήλιον, χάνει ολοένα και περισσότερο τη πτητική μάζα του, έως ότου μείνει μόνο με το βραχώδες μέρος του κομήτη. Αυτό το υπόλοιπο θα ονομαστεί αστεροειδής. Περίπου το 50% των πλησιέστερων στη Γη αστεροειδών θεωρούνται συγχρόνως και κομήτες. Ο άλλος τύπος είναι ο κομήτης μακράς περιόδου, αυτοί οι κομήτες έχουν αφ'ενός τροχιές που υπερβαίνουν τα 200 έτη, και αφ' ετέρου εμφανίζονται να μην προέρχονται από οποιαδήποτε θέση στο διάστημα. Έχουν ιδιαίτερα παραβολικές τροχιές. Οι κομήτες όπως ο Halae- Bopp και ο Kohoutek είναι τέτοια παραδείγματα. Ο κομήτης Kohoutek είχε ένα τεράστιο ποσό ιδιαίτερα πτητικού υλικού, το οποίο δεν είναι ασυνήθιστο για έναν κομήτη που κάνει μια από τις πρώτες στενές επαφές του με τον ήλιο. Οι κομήτες δεν είναι πολύ προβλέψιμοι, ακόμη και οι ουρές των αερίων γύρω από τον πυρήνα, μπορεί να αλλάξουν την τροχιά του. Ο κομήτης Swift-Tuttle είχε προβλεφθεί να επιστρέψει το 1982, αλλά επανεμφανίστηκε σχεδόν 10 έτη αργότερα το 1992, γιατί η τροχιά του, είχε αλλάξει στην τελευταία σύγκρουσή του με τον ήλιο. Οι κομήτες μπορούν επίσης να χτυπήσουν στους πλανήτες, μάλιστα είδαμε έναν (τον κομήτη Showmaker-Levy 9) να το κάνει αυτό το 1994, όταν κομμάτια του έπεσαν πάνω στον Δία με ταχύτητες πάνω από 60km/s , δημιουργώντας ένα σπάνιο θέαμα. Υπάρχουν δε στοιχεία για τέτοιες πτώσεις και πάνω στη Γη και στο φεγγάρι στο παρελθόν. Ο μεγαλύτερος πετρώδης μετεωρίτης που έχει βρεθεί στη Γη μέχρι σήμερα είναι ο Jilin στην Κίνα, ο οποίος είχε βάρος 1,7 τόνο και έπεσε το 1976. Ο μετεωρίτης αυτός άνοιξε ένα «ανάχωμα» στο έδαφος βάθους έξι μέτρων. Η ακτίνα του κομητικού πυρήνα κυμαίνεται από 1 έως 10 χιλιόμετρα., ενώ η μάζα του είναι κατ' εκτίμηση της τάξης των 1.016 έως 1.021 gr και η επιφανειακή του θερμοκρασία υπολογίζεται θεωρητικώς σε 150 έως 250 K. Το υλικό το οποίο σχηματίζει τους κομήτες, όπως πιστεύουμε σήμερα, είναι μέρος του πρωταρχικού πλανητικού νεφελώματος, από το οποίο δημιουργήθηκε ολόκληρο το πλανητικό μας σύστημα. Η μεν κεφαλή τους περιέχει CN, C2, C3, OH, NH, NH2, CH, O, ενώ η ουρά τους ρίζες CO+, N2+, OH+, CO2+, CH+. Ο πυρήνας τους δε αποτελείται κυρίως από παγοκρυστάλλους νερού και αμμωνίας, που περιλαμβάνουν διάφορες προσμίξεις μετάλλων. Οι τελευταίες μελέτες των λαμπρών κομητών Halley, Hyakutake και Hale-Bopp, από τον IUE, το Hubble Space Telescope, το ROSAT και τον IRAS, έδειξαν ότι οι κομήτες περιέχουν παγοκρυστάλλους νερού (H2O), αμμωνίας (NH3) και διοξειδίου του άνθρακα (CO2)· μεθάνιο (CH4), μεθυλική αλκοόλη (CH3OH), αιθάνιο (C2H6), ακετυλένιο (C2H2), κυανοακετυλένιο (HC3N), υδροκυάνιο (HCN) κ.ά. Όλα αυτά αναμιγνύονται μεταξύ τους, καθώς και με μόρια σκόνης, και γι' αυτόν τον λόγο φαίνεται ότι είναι επιτυχής η ονομασία «βρώμικες χιονόμπαλες», που δόθηκε από τον διάσημο αστροφυσικό Fred Whipple στους κομήτες και από τότε αναφέρεται χαρακτηριστικά σε όλα τα άρθρα ή τα βιβλία που κάνουν λόγο γι' αυτούς. Φαντασμαγορικές ουρές των κομητών Όταν οι κομήτες πλησιάζουν τον Ήλιο, η ηλιακή ακτινοβολία θερμαίνει τον πυρήνα τους και ο πάγος εξαχνώνεται. Τότε σχηματίζεται η κόμη γύρω από τον πυρήνα και κατόπιν η ουρά του. Η ακτίνα της κόμης εκτείνεται σε ακτίνα 105-106 χλμ. και διαστέλλεται με ταχύτητα της τάξης των 0,5 χλμ. ανά δευτερόλεπτο. Οι φαντασμαγορικές ουρές των κομητών συνήθως έχουν κατεύθυνση αντίθετη από τον Ήλιο, μερικοί όμως παραβιάζουν τον γενικό κανόνα προσανατολίζοντας τις ουρές τους προς τον Ήλιο, που στην περίπτωση αυτή ονομάζονται «πώγωνες». Η θερμοκρασία των κομητών στο αφήλιο της τροχιάς τους είναι μόνο λίγοι βαθμοί πάνω από το απόλυτο μηδέν, ενώ στο περιήλιό τους μπορεί να προσεγγίσει τους 4.500° C. Κάθε χρόνο ανακαλύπτονται 5 έως 10 κομήτες, από τους οποίους περίπου οι τρεις είναι περιοδικοί, δηλαδή εμφανίζονται σε σχεδόν τακτά χρονικά διαστήματα. Σήμερα είναι γνωστοί περισσότεροι από 1.000 κομήτες, από τους οποίους οι 400 έχουν παρατηρηθεί πριν ανακαλυφθεί το τηλεσκόπιο. Mε την πάροδο του χρόνου, οι κομήτες εξατμίζονται ή διασπώνται σε πολλά κομμάτια, τροφοδοτώντας συνεχώς με τα υπολείμματά τους τα μετεωρικά σμήνη.Οι επικρατέστερες θεωρίες, οι οποίες προσπαθούν να εξηγήσουν τις φυσικές διαδικασίες που γέννησαν τους κομήτες, είναι δύο. Η πρώτη δέχεται ότι οι κομήτες δημιουργήθηκαν τα πρώτα 109 έτη της δημιουργίας του πλανητικού μας συστήματος σε μια περιοχή, που η πυκνότητα του πλανητικού πρωτονεφελώματος ήταν πολύ μικρή για να σχηματιστεί κάποιος σταθερός πρωτοπλανήτης. Σύμφωνα με τις απόψεις του διάσημου Ολλανδού αστρονόμου Jan Oort, οι κομήτες συγκροτούν μια ομάδα 2x1011 περίπου αντικειμένων, το λεγόμενο Νεφέλωμα του Oort, που η συνολική τους μάζα είναι μικρότερη του ενός εκατοστού της μάζας της Γης. Το νέφος αυτό των κομητών τοποθετείται σε μια απόσταση 5-15x104 α.μ., και κάθε ένας από αυτούς διαγράφει τροχιές γύρω από τον Ήλιο μας, με πολύ μεγάλη εκκεντρότητα. Σύμφωνα με μια δεύτερη θεωρητική άποψη, που υποστηρίχτηκε από τους Lyttleton, Bondi και Hoyle, οι κομήτες δεν δημιουργήθηκαν από το πρωτοπλανητικό υλικό, αλλά από συμπυκνώσεις ομογενούς μεσοαστρικής σκόνης, πυκνότητας 10-24 gr.cm-3. Aρχικά, σύμφωνα μ' αυτήν την άποψη, οι τροχιές των κομητών ήταν υπερβολικές με εστία τον Ήλιο μας. Αργότερα, όμως, κάτω από τις παρελκτικές δυνάμεις που ασκούσαν οι μεγάλοι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, μετατράπηκαν σε παραβολικές ή ελλειπτικές.
Απάντηση:
Gene Shoemaker Τη σημερινή μας γνώση μας γύρω από τη δημιουργία κρατήρων την οφείλουμε, κατά κύριο λόγο, στον Gene Shoemaker, τον άνθρωπο που ανακάλυψε μαζί με τον Levy τον κομήτη Shoemaker-Lavy. Με την ιδιότητα του γεωλόγου ο Shoemaker μελέτησε τον κρατήρα στην Αριζόνα, το 1958, και ανακάλυψε πολλά από τα χαρακτηριστικά που χρησιμοποιούνται ακόμη σήμερα για την αναγνώριση των κρατήρων που δημιουργήθηκαν από την πτώση μετεωριτών. Ο άνθρωπος που μας έμαθε να εξερευνούμε τους μετεωρίτες που... Διαβάστε περισσότερα...
Απάντηση:
Το σελας εμφανιζεται κοντα στους πολους οπου ενεργητικα σωματιδια του ηλιακου ανεμου συναντουν την γηινη ατμοσφαιρα .Το βορειο σελας ειναι κατα κανονα ορατο μονο σε μια ζωνη 60-70 μοιρων βορειου πλατους ενω το νοτιο σελας εμφανιζεται στην ανιστοιχη ζωνη νοτια.Με λιγη τυχη οταν ο ηλιος ειναι ιδιαιτερα δραστηριος το βορειο σελας ειναι ορατο ακομη και απο τις 50 μοιρες καπου δηλ στη βορεια και κεντρικη ευρωπη.. Διαβάστε περισσότερα...
Ρώτησε τους 136 online χρήστες!
* Γράψε με λίγες λέξεις, τον τίτλο της ερώτησής σου και πάτα το κουμπί δημιουργίας νέας ερώτησης.
Προαιρετικά, μπορείς να γράψεις περισσότερες λεπτομέρειες για την ερώτησή σου στο παρακάτω πεδίο.
Βρείτε όλες τις απαντήσεις για: